duymuyor, görmüyor, konuşmuyorum. sinirlerim alınmış, yerine tarifsiz, anlamsız bir sükunet yerleşmiştirilmiş sanki. kelimeler boğazımı daha fazla tıkamadan çıkarmalıyım sanırım.

üç yıl sonra bile adını yazıyorum gizli saklı her yere. saklıyorum, koruyorum, kolluyorum ve korkuyorum.

bugünün şarkısını ilan ediyorum kendisini : Philip Glass -Dead Things

şimdi gitmelisin. asıl şimdi.
çünkü aklım kaçmak üzere
çünkü ben; değil artık ben,
hiçkimse değilim.

içimi kazıyor birileri tam göğsümün ortasından. biraz saygısı olanın kendine, sesi çıkar değil mi? çıkmıyor.

düşündüm de ;
kimsesizim.