seninle konusmak istemiyorum dedi adam, seni görmek dahi istemiyorum.
kadın kırıldı kanadı ama inanmadı. duymadı. görmedi. rüya dedi. her yıkıntısında olduğu gibi.
unuttu kadın gördüğü sandığı rüyayı. unutmadı adamı.
adam bilmedi. inanmadı. gerçekti her şey onun için. gömüldü suya.
gitti.


(işte sana konuşan biri, dilsiz ve dudaksız. durmadan koşan biri elsiz ayaksız.
böyle koşup durmak senin neyine gerek
boşlukta ayaksız yürümek gökteki ay gibi
ben bir denizim, kendi içinde taşan.
ben bir denizim, uçsuz bucaksız. kıyısız, hür bi deniz.)

"bugün artık biliyorum: hayatın bizlere verip verebileceği tek ödül, tek armağan, sevgi dolu bir insandır ve biz böyle bir insanı, ilk fırsatta katlederiz. sonra da, ömür boyu, bu asla bağışlanmayan günahın lanetini sırtımızda taşırız"

Aslı Erdoğan-Kabuk Adam

nerelerdesiniz?
geciktiniz yine.
alışkınım.
gelmeyeceğinizi bilmiyorum. ben hala o köşedeyim. gelecekseniz eger..
ama yine gelmeyecekseniz. bana söylemeyin.
duymam.
buradayım.
ben.

duymuyor, görmüyor, konuşmuyorum. sinirlerim alınmış, yerine tarifsiz, anlamsız bir sükunet yerleşmiştirilmiş sanki. kelimeler boğazımı daha fazla tıkamadan çıkarmalıyım sanırım.

üç yıl sonra bile adını yazıyorum gizli saklı her yere. saklıyorum, koruyorum, kolluyorum ve korkuyorum.

bugünün şarkısını ilan ediyorum kendisini : Philip Glass -Dead Things