Saat ikiye geliyordu. Farkında bile değildim. Gözlerimi ayırmadan onu izledim. Sesimi çıkarmadım. Duymadım onun sesinden başka bir şey. Ondan başkasını görmedim. İyi misin dedi. İyi.. değilim dedim. Adı gibi biliyordu gerçek olduğunu. Arkasını döndü. Bir kaç dakika sonra bir kıyamet koptu. Sabitlendim tek bir noktaya. Bir ele, birbirine bağlanan bambaşka ellere. Kendime baktım bomboş. Dünyam bir kez daha tersine döndü. Dokundu, koluma girdi. Git dedi. Uzaklaş ve boğul yine. Yine boğul, yine sus, yine acı.

söyleyecek o kadar çok şeyim var ki.
içinde boğulmaktan korkuyorum.

ben kanıma kırmızı rengi veren kişiyi kaybettim.
K.İ

parıltısını kaybediyor gece.
ve ben bir kez daha unutuyorum adını.

yaşamın en güzel yanı; eğri zamanda doğru insandır belki de.
anlayamadı(k).