üç yıl sonra bile adını yazıyorum gizli saklı her yere. saklıyorum, koruyorum, kolluyorum ve korkuyorum.

bugünün şarkısını ilan ediyorum kendisini : Philip Glass -Dead Things

şimdi gitmelisin. asıl şimdi.
çünkü aklım kaçmak üzere
çünkü ben; değil artık ben,
hiçkimse değilim.

içimi kazıyor birileri tam göğsümün ortasından. biraz saygısı olanın kendine, sesi çıkar değil mi? çıkmıyor.

düşündüm de ;
kimsesizim.

Ani patlamalar yaşıyorum durmadan bu aralar. Ancak en güzel yanı bağırıp çağırıp sonra da bi anda sakinleşip girdiğim gülme krizleri sanırım.
Bugünlerdeki en büyük eğlencem. Garip.