hiç aklımdan geçmemenin verdiği, şaşkınlık ve sessizlikle bir kaç ay oyalandım yanında.
oyalanmak ayıp kaçsa da tanımaya çalışırken buldum kendimi, seni.
bunun için uzun yollar gerekiyordu belki,
bir kaç adım,
bir kaç kavga,
itiraf,
korku,
hepsinden teker teker geçmeyi denedim.
ne kadar zor gelse de hepsinin üstesinden bir hışımla geçtim.
ama her bir parcamı, katettiğim bir arpa boyu yolun her bir tarafına sen görmeden serptim.
bilmiyordun..
bilmeyecektin.
içimden kopan korkuların,
sadakatsizlik anlayışının,
nelere yol açtığını.
ben bile artık tahmin edemeyecek duruma geliyorum.
bir gün güneşin uzun zaman sonra perdemin kenarından göründüğü bir sabah,
artık neden gerçekten gülemediğimi düşündüm.
biliyordum, emindim.
ama üzgünüm bunu hala itiraf edemiyorum.
belki bugün
belki de bir kaç ay sonra
gideceğini bilerek yada gideceğimi bilerek yaşamak acı verici olsa da
buna şimdiden alışmaya çalışıyorum.
ayrı dünyaların insanları mantığını bizim üstümüzde kurmaya çalışıyorum ve
çalıyorum böylece hayatımdan.
-seni seviyorum.-
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder