Şubat 21, 2009

sesimi yükseltsem kaçacak gibiyim ben bile kendimden. o yüzden biraz daha sessiz olmalıyım sen de öyle. doğduğumuz bankta yeniden duyabilmek için belki. nefesim kesilene kadar konuşmalıyım seninle. boynunda nefes alıp vermeliyim yaşayabilmek için. sen saçımı okşamalısın mesela ve sonra uykuya dalmalıyız. uyandığımızda her şey bambaşka olmalı bambaşka bir sokakta, bambaşka bir yerde belki uzun bir süre sonra bulmalıyız birbirimizi.



sana dair hatırladığım en son kare tam anlamıyla bu olmalı..

Hiç yorum yok: